Te dynamisch om te schrijven....

De afgelopen maanden was mijn leven, vaak een leuke, rollercoaster. Te veel leven om te kunnen beschrijven. Langzamerhand krijgt mijn leven een nieuwe structuur waar ik me heel goed bij voel. Een leven met meer tijd voor vrienden, cultuur, muziek maken, weer schrijven, dansen, lezen en beleven.
Tijd om te sporten en koken is er nog steeds. De klep van de piano staat eigenlijk steeds weer open en ik zing bijna iedere dag.Geniet ook van mijn zanglessen. En binnenkort staande snaren weer op mijn gitaar :-)
Nieuwe contacten ontluiken en ik ben benieuwd hoe dat verder gaat. Op dit moment ken ik innerlijke rust en groei ik, zoals ik ook wil.

Sportiviteit is ook een kunst

De berichten van de grensrechter in Almere houden me behoorlijk bezig. Korte lontjes kunnen een vervelende uitwerking hebben. Waar komen ze vandaan en daarmee, hoe komen we er van af, of gaan we er beter mee om.

Het is alweer even geleden, dat ik zelf als 1,5 jaar als F-jes leider en 1 jaar als voetbalmoeder langs de lijn stond op zaterdag ochtend. In die tijd heb ik me vaak erg verbaasd.
Eerst was ik na korte tijd de helft van het seizoen F-jes leider. Gewoon van een aantal jongetjes die graag voetbalden. Die ook droomden over hun status. Ik zal nooit vergeten hoe mijn eigen zoon na zijn eerste val in zijn eerste wedstrijd bleef liggen tot er een professionele verzorger naar hem toe kwam. Het duurde even voor het tot hem doordrong, dat dit echt niet ging gebeuren :-)
Het 2de jaar waren er weer andere kandidaten voor het leiderschap en kon ik heerlijk langs de kant. Dacht ik.... de beste jongen van 23 kon de druk van de ouders niet aan. Dus degene die in de verdediging stond, stond steeds vooraan. Zijn vader vond nl. dat hij daar moest staan, dus stond hij daar. Voor mijn zoon, de keeper, een lastig geval, want zijn hele verdediging was weg.
Voor andere ouders was het voetballen een maatschappelijke kans voor hun zoon, dachten ze. Hoewel......... een van het team heeft het tot het 2de van NEC gered. Het vuur langs de kant verbaasde me. Helemaal wat dat soms onderling op het veld opleverde.
Het 3de jaar heb ik het team weer geleid. Ook ik wil graag winnen met het team. Wel heb ik eerst een afspraak met de jongens gemaakt over sportief gedrag etc. Ook de warming up heb ik "professioneel" aangepakt, want dat hoort er ook bij. Resultaat....... een jaar lekker gespeeld, zonder veel gedoe.

Wel blijven er 2 dingen door mijn hoofd spelen de laatste tijd:
I Een zaterdagochtend bijna 25 jaar terug, F-jes, vroeg en koud, ergens in het Gooi. De scheidsrechter is dan van de club, waar wij uitspeelden, ............ de ouders zijn van dezelfde club. De scheids besliste, terecht, iets in ons voordeel. De "eigen" ouders werden zo boos op die scheids, dat onze eigen jongens echt heel erg verbaasd waren.
II Op zondag gingen we wel eens naar het eerste kijken. Mijn zoontje loopt naar een oudere man, die hij uit de buurt kent. Een man met een positie in de club. Die riep iets tegen de scheidsrechter, omdat hij het er niet mee eens was......... Het gezichtje van mijn zoon zie ik nog zo voor me.

Ik denk dat iedereen boordevol van deze herinneringen zit. Ik vraag me nu steeds af: waarom heb ik er niets van gezegd toen? Ik kan me dit wel mooi herinneren. Dan komt bij mij de vraag, wat doe ik nu de volgende keer? En u?

Ieder nadeel .......

Als Ajaxfan meng ik me niet graag in de richtingenstrijd binnen "mijn" club. Wel ben ik gek op de mooie Amsterdamse uitspraken van Johan Cruijff. Vandaag besefte ik weer hoe waar de uitspraak "Ieder nadeel heb zijn voordeel" is.

Doordat mijn eerste ex niet "helemaal" hetero bleek, heeft mijn leven veel dynamiek gekregen, die van mij niet had gehoeven, als ik eerlijk ben. Ik ben er wel sterker van geworden en heb er ook veel van geleerd. Tegelijk zeg ik vaak: "Ik had zo groot niet hoeven worden".
.
Je levenslessen kies je niet zelf, ze kiezen jou. Dat is mijn stellige overtuiging. Je hoeft ze niet allemaal juichend binnen te halen, dat is weer wat anders. Wel kun je de kansen pakken, die ze je bieden.

Ik zat net na te genieten van een geweldige BBQ met een hele prettige groep mensen, die ik gisterenavond mocht genieten. Zo maar ergens in Amersfoort met een grote club lotgenoten van de Orpheus. Mensen waarbij homo- of biseksualiteit in hun man-vrouwrelatie, vaak tot verrassing, een rol is gaan spelen. Mensen met vragen aan hun partner en aan de anderen die dat mee maken en zich afvragen wat dit betekent en hoe je hier je weg in kunt kiezen. De weg kan vele vormen hebben en kanten opgaan. Ieder kiest de eigen weg, die het beste past. Dit vraagt nadenken en goed voelen hoe jij en je partner hier mee om willen/moeten gaan. Door het beleven en delen van deze diepe levensvragen in de lotgenotenomgeving ontstaan er prachtige contacten. Het voordeel uit mijn nadeel.

Het doel komt toch in zicht

Jaren heb ik er mee rond gelopen, dat ik meer woog, dan ik wilde. Ik had er notabene nog wel wat in gestudeerd. Het leven en mijn plan liepen zo, dat het me niet lukte.
Zo nu en dan las ik weer eens in de voedingsmiddelentabel en op alle achterkanten van de te kopen producten. Ik weeg me iedere dag en weet al jaren wat ik graag wil.
Blijkbaar was de overtuiging niet groot genoeg, of de geest te zwak.
Nu ben ik precies 4 maanden onder weg en 13,4 kilo lichter. Nog 5,5 kilo en dan ben ik op mijn streefgewicht. Dat is het gewicht dat ik na de zwangerschap (bijna 29 jaar terug) weer bereikt had. Het is het gewicht, waarvan ik op oudjaar 1974 vond, dat ik dat ging vasthouden (toen 66,6 om 12 uur 's nachts) Ik voelde, dat dat een goed gewicht was en is voor mij.
Het leven liep zoals het liep en deze emotie eter heeft dat passende gewicht niet vast kunnen houden. Ik ben ook geen enorme lijner. Geloof met name in gezond eten en bewegen en niet in andere oplossingen. Het doel bleef ver weg en was soms ietsjes dichterbij.
Mijn motivatie is nu ook anders. Ik zie in, dat ik de afgelopen jaren heel aardig voor anderen ben geweest en die aardigheid niet voor mezelf heb ingezet. Dat is na de 2de vastgelopen relatie mijn conclusie: aardig blijven voor de rest, terwijl ik minstens zo aardig ben voor mezelf.
Natuurlijk weet ik dat dat de basis van het leven is. Tussen weten en doen zit soms een (groot) gat.
Voor mij zat daar een gat. Ik voel nu, dat er een onomkeerbare verandering heeft plaats gevonden.
Ik geniet van het eten en plan het goed. Beweeg gericht en het resultaat is daar.
Drie confectiematen kleiner heb ik inmiddels. Dat was niet mijn doel. Ik wil graag mezelf terug. Mezelf zien in de spiegel en niet schrikken van het aangezicht, omdat dat zover bij mijn gevoel vandaan is.
Ik ben weer gezond en stralend. Want dat levert het juiste gewicht je ook. Zelfvertrouwen en plezier in een nieuw shirtje. Weten dat je jezelf respecteert, door jezelf goed te onderhouden met ontspanning, beweging en voeding.
Die ontspanning is nog een beetje een uitdaging. Uiterlijk 1 januari 2013 wil ik weer lekker wekelijks muziek maken. Nu staan er nog wat dingen op stapel voor me, die ik als eerste ga doen. Mijn zaak opbouwen, mijn geldreserve aanvullen en mijn leven starten op een ander adres.
Alles is in beweging. Ik voel dat het lukt.
Nog even volhouden Ik ruik de eindstreep:-)

Een moederdag met dimensies

Op Moederdag voel ik me vooral altijd rijk over het feit, dat mijn kind nog leeft. Door zijn geschiedenis ben ik me daar sterker van bewust dan ik anders zou zijn. "Ieder nadeel heeft zijn voordeel", zegt Johan Cruijf ook steeds. Vandaag heeft dat bewustzijn een andere dimensie dan voorheen.
Gisterennacht is er een achterneef van mij overleden. Nou heb ik er daar heel veel van en ik ken ze ook niet eens allemaal. Met deze ben ik zo'n beetje opgegroeid. Niet op de lagere school, want die was tot en met de vierde klas gesplitst in jongens en meisjes. Na de samenvoeging heb ik het "geluk" gehad om in het gebouw van de meisjesschool te mogen blijven. Wel op de middelbare school en zelfs ook op de avondschool. Daar volgde hij na zijn HAVO het VWO en ik het vak Economie I, dat ik een handigere en bredere basis vond voor mijn toenmalige studie.
Dankzij LinkedIn kun je elkaar dan toch weer volgen. Op de reüniën van die middelbare school en de 50 jarige bruiloft van zijn ouders hebben we elkaar uitgebreid gesproken. Hij maakte zich toen zorgen over zijn toekomst. Zijn opa had Alzheimer en en zijn vader heeft het nu.... Wat zou zijn voorland zijn?
Nou anders dan hij dacht. Tot vorig jaar zomer was hij een gezonde, sportieve vent. Goed in zijn vel en zijn psyche. Toen viel hij opeens erg af en werd hij moe. Ja, dokter, ziekenhuis, vele pogingen, maar de leukemie heeft gewonnen. Een man, die in staat was om de feiten onder ogen te zien, oplossingen te zoeken en positief te blijven waar hij kon. Want dit was niet makkelijk.
Zijn moeder is een voorbeeld voor vele vrouwen. Altijd al. Hartelijk, warm, recht van rug en ook goed in haar vel en haar psyche. Een moeder, die niet meer veel met haar man kan delen. En op dit moment een blokje om is om te zien of hij zo na zijn wandelingetje de weg wel weer terug weet naar hun verse aanleunwoning. Zij heeft 2 dochters, waarvan de ene nu met het verdriet moet leven, dat zij haar broer niet met haar bloed kon helpen en de andere met het verdriet dat haar stamcellen toch niet goed genoeg waren.
Deze vader en moeder waren altijd goed bevriend met mijn ouders. Mijn moeder en zijn moeder zijn nichten. Na het overlijden van mijn vader zijn deze mensen er erg voor mijn moeder geweest.
Nu rijd ik zo mijn tante naar haar schoondochter en haar overleden zoon. Blij dat ik iets voor hun allemaal kan doen. Op Moederdag. En met een zeer rijk gevoel, dat mijn zoon het is blijven doen.......

Leven!

Ik ben er weer. Het heeft even gekost om de dynamiek van mijn nieuwe realiteit sinds nieuwjaarsmiddag 2012 echt tot mij door te laten dringen. De bekende achtbaan kwam langs en is soms nog even terug.
Het goede nieuws is, dat ik dichter bij mijzelf ben dan ik in jaren ben geweest. Het leven lacht me toe, ik voel en zie de kansen en durf ze ook te ontdekken.
Dat gaat niet vanzelf. Dat hoeft ook niet. Ik heb veerkracht genoeg om mijn leven te leven. Om te dealen met wat op mijn pad hoort, hiervan te leren en mezelf te ontwikkelen.
Zakelijk en privé ontdek ik momenteel steeds meer nieuwe wegen, die ik ook durf te verkennen. Ik proef en maak keuzes en leef. Telkens blijkt weer, dat er zoveel meer wegen naar Rome leiden en dat die ook vaak voorzien zijn van vele mooie zaken.
Mijn gedachten zijn weer voor mij. Mijn eten is weer voor mij. Mijn keuzes zijn weer voor mij. Mijn genieten is weer voor mij. Mijn tijd is weer voor mij. Mijn lijf is weer voor mij. Mijn vertrouwen en houden van is weer voor mij..................
Ik voel vanuit mijzelf weer waardering om mij heen. Fijne aandacht en erkenning. Vrijheid om echt gewaardeerd mezelf te zijn.
Dit alles vraagt ook wat van mij. Niet alleen, dat ik door ga met mijn tocht naar mijn gewenste gewicht. (Ik ben al mooi halverwege.) Vooral vraagt het van mij om vanuit al die levenslessen de focus en de durf te hanteren om vanuit mijzelf, mijn passie en trouw aan mezelf te leven. Vanuit mijn gevoel en eigen wijsheid. Ik voel dat het me lukt. Ik voel dat ik erdoor straal, ik voel dat anderen hier ook door stralen en dat maakt mij weer stralend.
De knop is om. Het is wel belangrijk voor mij om hier regelmatig even dicht bij mezelf bij stil te staan en het echt te ervaren.

Doorleven geeft glans en rust

De afgelopen 6 weken had ik vooraf bezien misschien liever niet beleefd. Deze verwarring en emotie, het opbreken was niet wat ik voor ogen had. Nog heb ik vaak het gevoel: dit had voor mij niet gehoeven.

Als ik eerlijk ben, komt er meer ruimte voor de andere kant van het verhaal. Terwijl ik dit opschrijf, voel ik de pijn, nou vooral het verdriet, dat dit zo is. Dit betekent, voor mij, dat ook ik verwijdering voel, die mij naast dit verdriet, soms nog tot mijn verbazing, goed doet.
Vanuit de acceptatie van de situatie ontstaat er ook bij mij ruimte voor een nieuwe fase in mijn leven. Voor genieten van het feit, dat ik weer even de tijd heb om puur mezelf te ontdekken en te genieten. Om te ervaren, hoe makkelijk ik het evenwicht in een relatie zoek, zonder hierbij te voelen en te weten wat voor mij in die relatie goed is. Volgens komt dat voort uit de behoefte aan een levenspartner en niet "weer" een start opnieuw te hoeven maken. Op dit moment ervaar ik, door alles heen, de kracht van mijn levensweg voor mij, die blijkbaar stoppen en weer opstarten kent.
Toen ik 7 was wist ik, voelde ik, dat ik niet het leven wilde van mijn moeder met die zwabber op het balkon. De laatste weken, realiseer ik me steeds meer, hoe anders mijn levenspad loopt. De laatste dagen merk ik schoorvoetend, dat ik dit levenspad ook kan omarmen, er van durf te houden. Want hoe diep de pijnlijke emoties soms nog zijn en waren de afgelopen week: ik ervaar ook de ruimte van de komende lente. En als lentekind voelt dat goed.
Ik dacht, die lente ook in mijn relatie te (kunnen) voelen. Als ik eerlijk durf te zijn, was ik die een beetje kwijt. Zocht ik die lente en inspiratie wel op en werd die niet doorvertaald in ons samenzijn voor mij. Hierin liepen we niet meer dezelfde route. Dit tikkend komt het gevoel op. Dat had wel gekund. Ja, dat denk ik ook. Alleen daar zijn 2 mensen voor nodig, die openstaan voor die manier van leven. Ik voel en denk nu, dat  hier het kernverschil ligt. Ik heb die lente en inspiratie nodig om te leven. Die positieve blik van openstaan voor ontwikkeling. Niet perfectionistisch, wel doorontwikkelend.
Dit herken ik ook in de levens van de mensen, die ik uit mijn eigen leven ken en waar ik levensinspiratie uit haal. Zo leefde mijn vader, mijn oma en mijn tante Corrie met de stok. Zij zijn voor mij directe voorbeelden van hoe je ook je keuzes kunt maken in het leven. Die keuzes zijn misschien niet standaard. Wel essentieel voor de behoefte aan doorontwikkeling en inspiratie in het leven.
Inspiratie, een open view, het gevoel dat ik ontwikkeling en verbazing kan geven aan mijn eigen leven is belangrijk voor me.
Hierin is ook de verbinding met andere mensen essentieel voor me. Het mooie is, dat ik de afgelopen weken heb mogen hervoelen in welke mooie contacten met mensen ik mijn leven leef. Natuurlijk zijn er in deze 6 weken ook wegvallende contacten geweest. Dit hoort blijkbaar bij dit proces. Dat is jammer en toch ook weer waardevol.
Ik voel een voorzichtig plezier in de komende periode en nieuwsgierigheid naar wat er komt.

Hoe zo Interbellum? Stilte voor een wilde storm!

Tsja, las net mijn "Kerststukje" even na. Dat ging over rust en retrospectie. Over Interbellum en ruimte.

Dit bleek een hele andere periode voor mij, dan voor mijn partner.

Na een voor mij heerlijke oud en nieuw met zijn twee. Genietend van elkaar, van de oliebollen van de buurvrouw en later na 12 uur de gezelligheid van onze straat, dacht ik met rust en vertrouwen verder te kunnen op de ingeslagen weg. Op 27-12 een nieuw samenlevingscontract en 2 testamenten voor onze jongens afgesloten, mijn vriend gezonder dan we vreesden, mijn bedrijf dat gaat lopen, onze jongens, die nu samenwonend met hun vriendinnen hun leven vinden, met andere woorden: het zag er in mijn gevoel ontspannen en prettig uit.

Op 1 januari merkte ik dat mijn vriend "wilde lachen met vrouwen tussen 55 en 60 jaar" via Badoo. Hiervoor was hij per mail en telefoon bereikbaar. Ik was wat verrast en confronteerde hem met mijn ontdekking. Eigenlijk niet verwachtend, wat er kwam. Hij wilde weg, eigenlijk al jaren, maar wachtte tot ons huis verkocht was.
Ik leefde in een toneelspel met een toneelspeler en een persoon uit het echte leven.

Verrassing, verbazing, het kan niet waar zijn, verdriet, verscheuring, teleurstelling zorgden voor de rollercoaster waar ik in terecht kwam. Niet wéér scheiden! Na mijn Orpheus relatie niet wéér die hele weg door.

Het is een andere weg voel ik nu. Niet het verdriet van het kwijtraken van mijn gezin, van het kwijtraken van de man waar ik groot mee geworden ben.

Wel het diepe verdriet van wéér niet kunnen vertrouwen. Zoveel gegeven en dit gekregen; wat een levensles.

Met ondersteuning van een eigen coach voor mij, waar ik heel blij mee ben en een mediator voor de onderlinge afspraken loopt ons leven nu.

Het huis wordt leger, meer van mij. Dat voelt deels als opluchting, maar het was door mij niet zo bedoeld. Gelukkig heb ik van de 1ste scheiding geleerd hoe belangrijk het is om je verdriet te durven en  kunnen ervaren. Die les is geleerd.

De plannen zijn er ook wel, maar het is pas zo'n 5 weken verder. Ook al ben een bikkel, dit vraagt tijd. En morgen weer wijsheid en kracht, als mijn 2de ex-vriend weer spullen komt halen .....................

Dit voelt voor mij als: deze les had ik niet hoeven hebben. Ik weet dat ik hierdoor groei. maar zo groot had ik niet hoeven worden. Óf tòch?

Ik voel me verward: van energiek en bevrijd van iets dat er niet bleek te zijn, tot vermoeid en wat lamgeslagen.
Levend vanuit het grote vertrouwen, dat ik het fijn, plezierig en goed blijf hebben. Met inspiratie, hoe dan ook.

Kerstrust

Meestal voelt de kersttijd als een drukte. Dit jaar is dat niet zo voor mij. We hebben niet zo veel gepland en laten het lekker op ons af komen. Afgelopen zaterdag hebben we de kamer al versierd en de kaartjes zijn de deur uit.

Grappig voelt het, dat juist doordat we het rustig op ons af laten komen dit jaar, er zo'n rust is. Loslaten heet dat.

Van huis uit ben ik dat helemaal niet zo gewend. Het was altijd een drukte van belang. Er moest gezongen worden, naar de nachtmissen, uitgebreide kerstontbijten en naar Opa en Oma waar bij de piano van opa gezongen werd. Daar waren we met veel kinderen en kleinkinderen. Ik ben een van de oudste van de 30 kleinkinderen.

Veel stond in het teken van tradities. Tradities, die ik later zelf weer veranderde toen ik op mezelf woonde, toen ik samenwoonde en een kind kreeg en nu ik samenwoon in mijn samengestelde gezin.

Momenteel zitten we in een soort "Interbellum": de jongens zijn redelijk op weg met hun eigen leven, de ouders overleden en wij weer tot rust, waardoor niet alles hoeft.
Eerst gingen we juist van alles doen, toen de vrijheid er weer was. Nu kan ik uitkijken naar de dagen van evenwicht en rust.

Het is ook een mooie tijd voor retrospectie: wat heb ik in veel opzichten veel meer dan vroeger. Ik geniet daarvan.

Ik ga de kersttijd en de week erna gebruiken om te reflecteren, te genieten en op te ruimen.

Dan kan ik daarna vol ruimte de nieuwe uitdaging aan: 2012!!

Nieuwe levensfase

Het was zo druk in mij en om mij, dat het schrijven even niet paste. Maar het wordt weer rustiger en alles valt op zijn plek. Dat voelt zo goed, dat deze regenachtige dagen, half juli,  me zelfs met plezier vervullen.
Begin mei vertelde mijn zoon ons, dat hij gaat samenwonen. Over ruim een week gaat dit echt gebeuren. Het is een leuk stel, dat elkaar eigenlijk al zo'n 10 jaar kent. Vanaf de eerste introductiedag aan de Universiteit van Amsterdam komende maand 10 jaar geleden. In die tussentijd is er veel gebeurd met beiden. Ze zijn hele goede vrienden geworden. Soms zagen ze elkaar veel, dan weer niet. Beiden hadden ook verschillende relaties en waren op zoek naar hun passie in het leven.
In november was mijn zoon opeens wel heel vaak in Eindhoven......... En vlak na de Sinterklaas bleek Jelle graag met zijn vriendin bij ons Kerst te komen vieren. Dat was gezellig. We waren met zijn vieren. Martin kende haar ook al en zijn zoon was te druk met zijn vriendin, zijn moeder etc. etc.
We krijgen er een prachtige dochter bij. Een warme vrouw met een passie voor gezondheid en kruiden. Een vrouw, die graag piano speelt, schrijft, creatief is en een goede gespreks- en levenspartner voor mijn zoon. Prachtig vind ik het.
Een aantal weken geleden hebben we al geholpen met het leggen van de vloerbedekking en na het festival De Affaire gaat het echt beginnen. Wij genieten dus al een tijd van de sprankeling, die zo'n nieuwe start in zich heeft.
Maar ... er verandert nog meer. In augustus gaat ook de zoon van Martin samenwonen. Die is weliswaar 7,5 jaar jonger, maar heeft al bijna 3 jaar verkering. Hij heeft een grotere studentenkamer veroverd  en daar gaan zij samen op wonen. Ook zij hebben er zin in. Minder heen en weer reizen, meer rust in hun leven en meer mogelijkheden om eigen keuzes te maken. Een heel ander, maar ook prachtig proces. Deze mooie (stief) schoondochter vindt op een indrukweekende manier haar weg in de mode. Daar ligt haar passie.
Het grappige is, dat wij als (stief)ouders ook opeens in een andere levensfase komen. Zomaar zonder er zelf actief iets aan te doen. Een rustigere levensfase met veel tijd voor elkaar en veel moois om ons heen. Genieten dus!

Nieuwe levensfase

Tot u toe had ik meestal zelf direct invloed op het feit of ik wel of niet een nieuwe levensfase inging. Van de week was dat anders. Eigenlijk was ik het me tot vlak voor het gebeurde niet eens zo erg bewust.
Mijn zoon ging met zijn vriendin naar de huisbaas om te bespreken of ze samen in zijn anti-kraak woning mogen wonen. Dat vind en vond ik spannend en leuk voor ze. Een positieve stap voor twee levens, die van harte gezet wordt. Prachtig.
Toen hij in de trein zat er naar toe, belde hij me nog even op. Ook mooi, dat we in de afgelopen jaren zo'n band hebben opgebouwd. Hij had er zin in en zag ook in wat voor een stap dit is.
Ik legde de telefoon neer en realiseerde me, dat ik straks moeder ben van een samenwonende zoon. Dat is een mooi moment. We krijgen er een hele leuke dochter bij en mogen van een (dichte) afstand mee beleven hoe ze dit allemaal vol vertrouwen, warmte en liefde starten.
Wanneer het allemaal echt gaat gebeuren, moeten ze nu nog even uit puzzelen: 2 drukke levens, de woonruimte die licht aangepast wordt, ruim 100 km afstand en een baan die verplaatst moet worden .....
Ik sta dus voor een soort nieuwe levensfase, die me zo maar overkomt en waar ik erg blij mee ben.

Ja Mam, daar ga je!

De afgelopen weken heb ik door de kracht van het voorjaar eens flink werk gemaakt van de voorjaarsschoonmaak. Juist door het 2 keer verhuizen van mijn moeder naar een steeds iets kleinere woning en uiteindelijk haar definitieve verhuizing, heb ik geleerd, dat we zo makkelijk te veel bewaren.

Eigenlijk heb je aan al dat bewaarde geen plezier, want door de hoeveelheid is het eerder vulling dan rijkdom.

Nu had ik ook echt wel wat op te ruimen vanuit vorige functies en nog uit de erfenis van mijn moeder.
Haar vele, mooie foto's koester ik, haar prachtige gedichtenschriftjes van school, zijn hier nog, de vele bruiloft- en feestliederen en wensen gaan zeker niet weg, maar de administratie van 1990 etc. ben ik echt gaan versnipperen.
Vroeger heeft mijn moeder de salarisadministratie bij haar vaders' zaak en de HEMA verzorgd. Heel knap, en niet uit handen te nemen, heeft ze dat tot een half jaar voor haar dood gedaan. Dat deden en doen niet veel vrouwen van haar generatie. Het vervulde me met trots hoe ze dat geregeld, verzorgd en bewaard had.
Gelukkig heb ik tegenwoordig een flinke papierversnipperaar in mijn kantoor staan, dus de klus was te doen.
Het werd me alleen wat zwaarder, toen ik haar thuiszorgdossier te pakken had. Ik heb het vernietigd, maar met verdriet.
Naar hoeveel artsen ben ik met haar geweest, hoe vaak hebben we mensen van de zorg proberen te overtuigen van haar situatie en pas na een ziekenhuisopname na enorme verzwakking door slecht eten, kreeg ze een plek in een verzorgingshuis, waardoor ze beter at.
Haar geriater zag het helder. Daar ging ze ook graag met mij naartoe, daar was begrip. Er was ook een helder verslag. Toen ik dat nog eens las, vroeg ik me af, hoe ziek je moet zijn voor we in dit land voor ouderen zorgen.

Door zwakte at en dronk ze slecht. Ik heb ervan geleerd, dan ga je ook nog eens meer spugen. Dat helpt niet.

Ik ben blij, dat ze die bewuste avond, waarbij we de resten van het ontbijt en avondeten ondanks de zorg van 21.00 uur op tafel aantroffen, verzwakt door te weinig eten en drinken op haar alarm is gerold. Hierdoor is ze vanuit het ziekenhuis naar een goede zorg verhuisd. Nee, niet in haar eigen woonplaats, maar wel altijd warm, menselijk voorkomend en met respect.

Het was me een heftige voorjaarsschoonmaak, maar ondanks deze overpeinzing, ben ik nog altijd dankbaar voor de zorg, waardoor mijn moeder zich haar laatste maanden omringd wist.

Ik heb ervan geleerd, dat ik mijn huis niet overvol houd, op tijd kleiner ga wonen en goed eet en drink :-)

Ook heb ik een diep respect voor passende ouderenzorg, die toch geleverd wordt, ondanks de beknibbeling.

Het was dit jaar een voorjaarsschoonmaak met een diep reinigend gevoel.

Uit de werkkast

Ik heb het afgelopen weekeind grote stappen gezet en ben eigenlijk heel moedig geweest voor mezelf. Ik ben uit de werkkast gekomen. Heb erkend dat ik een partner was van een ??nog niet helemaal?? uit de kast gekomen homo?? bi// man. Ik heb daar diep verdriet van gehad. Ik hield van iemand, maar kon nooit helemaal zijn wie hij nodig had. Eerlijk gezegd durfde ik er niet te erg over te spreken, uit angst voor de realiteit en de gevolgen.
Dat heeft uiteindelijk niet echt geholpen, want het werd voor mij toch de reden van de scheiding. Dat is dan al zo'n ding op zich dat, die andere emotie, vooral doordat die niet echt open ligt, te gemakkelijk door mij geparkeerd is.
Ik merkte zelfs net, toen ik terug las op mijn blog, dat ik ook hier mijn mond ben gaan houden. Mijn blog heb geschoond et cetera.

Dit weekeind was ik namelijk op het hetero weekeind van Orpheus Hulpverlening (http://www.orpheushulpverlening.nl/)
Zomaar de tijd genomen om te accepteren wat ik heb beleefd in mijn eerste relatie.
Zomaar de tijd genomen om het te delen met anderen.
Zomaar de tijd genomen om te accepteren dat dit een deel van mijn leven was en altijd zal blijven.
Een homo komt uit de kast, zijn heteropartner uit de werkkast. In die werkkast is al jaren hard gewerkt om de werkelijkheid voor de wereld te verbloemen en om het echte eigen gevoel niet te hoeven voelen.
In dit soort situaties helpt houden van niet meer. Je hebt ondanks dat houden van beiden een diep gevoel en behoefte waar de ander niet aan kan voldoen.
Het enige wat je op zich zou kunnen doen is eerlijk zijn, maar dat is zo moeilijk als de een aan het ontdekken is of hij/zij echt zo is en de ander alleen maar de boel uit zijn/haar handen weg ziet glijden.
De ontdekker heeft het ook lastig. Stel je voor: je ontdekt wie je bent, je komt uit de kast  en als je dan al in een hetero relatie zit, ben je tegelijk heel veel dierbaars voor een deel kwijt.....
Durf en moed is er nodig om te blijven praten. Die durf en moed helpen beiden ook. Maar blijkbaar hadden wij die minder.....

Nu kan ik op een goede tijd terug zien. Een tijd waarin we veel onzichtbaar puzzelde met soms zeer heftige gevolgen.

Na het delen in dit weekeind voel ik me completer, rijker, stabieler en gelukkiger. Door diep te praten, maar ook te voelen, te lachen, te zingen, te wandelen en te dansen gaven we onze gevoelens vorm.
Voor wie het kan gebruiken: ga het heteroweekeind van Orpheus Hulpverlening genieten in 2012 en tot die tijd naar de open avonden of wandel mee op 4 juni. Zie de website van Orpheus Hulpverlening. Er zijn er meer zoals jij en ik en dat helpt.

Loslaten vanuit gevoel

Een grote zoon is een rijk bezit. Helemaal nu hij gezond blijkt te zijn.
Op zich twee mooie en vaak logische zinnen. Voor mij is dat niet zo het geval. Volgende maand is het 8 jaar geleden, dat mijn zoon met een vreemde plek in zijn linkerdijbeen te maken kreeg. Nu diverse operaties en vele revalidatie uren verder ziet het er gunstig uit. Genieten dus.
Alleen als je jong, dat op 19 jaar gebeurt, dan gaat het normale loslaten even anders.
Het gebeurde ook nog een half jaar nadat ik van zijn vader was gescheiden.
Jelle woonde net anti kraak met een band in Rotterdam. Na de operatie zou hij even kort bij mij herstellen en weer naar Rotterdam gaan. Zijn been was helaas kwestbaar en hij brak het heel pijnlijk (letterlijk en figuurlijk) tijdens Lowlands 2003. Door die breuk kwam hij 4 maanden voor de schuifpui in mijn woonkamer te wonen. Moet je voorstellen: was hij net stoer het huis uit. Lag hij daar. Kon alleen naar de wc met de deur open in de hal en om te douchen reed mijn ex-schoonvader hem zo nu en dan naar mijn moeder. Zij had nl. een drempelloze douche.
Iedere keer na zo'n operatie was het weer lopen met 2 krukken en veel ongemak.
Als moeder heb ik steeds geprobeerd toch zoveel mogelijk afstand te houden. Dat hoort bij die leeftijd. Maar ja... ik leefde ook mee en het deed mij ook erg veel.
Als er weer geopereerd was dan deed ik bijv zoveel mogelijk boodschappen en hield het huis basaal schoon, zodat hij met vrienden en zijn vriendin de andere dingen kon doen. Het bleef zijn huis.
Nu het allemaal wat achter de rug is, is het best lastig de om de juiste nabijheid en afstand te vinden.
Door alles is de band aan de ene kant prachtig diep en aan de andere kant wil ik zo graag dat hij zijn leven leeft.
Dat doet hij ook hoor. Hij is stoer, ondernemend, creatief, scheppend en zelfstandig. Van de week merkten we samen wel dat we soms nog even de juiste groef moeten vinden. Dat gaat ons lukken.

De vespers vroeger op zondagavond thuis

Gisterenavond reed ik naar de intervisiegroep van mijn opleiding toe. Het was donker en chagrijnig weer. Regen en het schoot niet op. Om dan toch rustig en plezierig te rijden maak ik gebruik van de autoradio. Die zet ik dan op Radio 4. De klassieke muziek geeft me op zulke momenten de rust en ruimte, die mij goed doet.
Ik heb genoten van de Componist van de week Clérambault ( http://bit.ly/clerambault)
De muziek deed me goed, de rit was prachtig en hierdoor ook de voorbereiding voor de intervisie.
Terwijl ik langs Het Paleis Soestdijk reed, vroeg ik me steeds af, waar deze muziek me aan deed denken.
De muziek bracht me terug bij de rust, die er vroeger in ons huis was op zondagmiddag van 17.00 - 17.30 uur, net voor De Wilde Ganzen. Hoewel ik uit een R.K. gezin afkomstig ben, genoot mijn vader, die een open religieuze houding had, iedere zondagavond van het programma Vesper op de televisie. Mijn moeder bereidde de zondagse maaltijd en de muziek van de Vesper bracht een serene rust in de kamer, waar mijn vader zat en de schemer viel. Lang heb ik niet aan dat moment gedacht. Een moment van rust en ruimte uit mijn jeugd. Het was heerlijk, omdat door de muziek van Clérambault, gisterenavond in de auto opnieuw die mooie rust te ervaren.

Verwerking gaat in stappen

Iedere keer als je iets meemaakt wat je erg aangrijpt, dan verwerk je het in stappen. De afgelopen maanden heb ik dat goed gemerkt met de verwerking van het overlijden van mijn moeder. Eerst was er in september de dag, waarop ze 80 zou zijn geworden. Daar leefde ze al lang naartoe. Ze had zelfs de zaal in het verzorgingshuis al gereserveerd voor het geplande feest. Daar hield ze van. Met haar hele familie- en vriendenkring bij elkaar. Daarna hebben we in die maand nog met familie en vrienden een H. Mis ter nagedachtenis van haar bijgewoond.
Op 2 november zijn we in de plaats waar ze 50 jaar gewoond heeft naar de Allerzielen H. Mis geweest.Die vrijdag hebben we in het verzorgingshuis, waar ze op het laatst woonde, haar met bewoners, medewerkers onze familie en andere familie van overleden bewoners en medewerkers herdacht. Dat werkt heel reinigend heb ik gemerkt.
In december heb ik eindelijk met mijn zusje het herdenkingplaatje aan onze ouders op een grote steen , die daarvoor staat op de begrafenisplaats in Lelystad, laten bevestigen. Was een sfeervol moment in de sneeuw. Nu rest alleen de administratieve afhandeling en het verwerken.

Het leek dit jaar wel of het missen met de kerst groter was dan vorig jaar. Alles is natuurlijk wat meer tot rust gekomen en dan komt je gevoel naar boven. Het is allemaal prima en mooi gegaan. Maar ik had haar best graag nog langer hier gehad, als dat in een mooie lichamelijk en geestelijk gezonde gesteldheid had gekund. Aan de andere kant zeg ik ook wel eens...... met 51 jaar ben je ook groot genoeg om het zelf te kunnen. Gelukkig hebben ze me goede bagage meegegeven.

Eind november was ik nog even bij de Orpheushulpverlening. Zo'n middag voor de hetero's in of uit relaties met een homo/lesbisch/bisexuele partner. In het gewone leven denk ik dat ik alles een goede en mooie plaats heb gegeven. Op die middag merkte ik weer wat die "strijd"/zoektocht van 23 jaar met mij heeft gedaan en doet. Dus nu overweeg ik toch naar het weekeind van februari te gaan. Aan de ene kant jammer om thuis weg te zijn en aan de andere kant ook voor nu goed om alle losse eindjes de kans te geven om een juiste plaats te krijgen.

Verwerken gaat in stappen  en vraagt tijd......

En toen dacht ik zo maar weer: "Even mijn moeder bellen."

Net na het aankleden, terwijl ik mijn schoenen aan het aantrekken was, zat ik nog na te genieten van de mooie avond, die ik gisteren beleefd heb.
Ik ben een nieuwe weg ingeslagen en merk steeds meer, dat dit zo goed past en voelt. En wat helemaal mooi is? Het voelt ook voor de ander goed, die ik in de cursus heb. Er was zo'n prachtige constructieve emotie voelbaar in de groep. Zomaar in een klaslokaal met een betonnen muur, zonder dimmer en met een niet brandende kaars.........
Heel automatisch kwam de gedachte bij mij op, dat ik dit mooie gevoel met mijn moeder wilde delen. Ik wilde haar even bellen.... Maar dat kan niet meer. Al bijna een jaar niet meer. Bijna een heel jaar.
Vlak na haar overlijden had ik wel 20 keer per dag het idee om mijn moeder te bellen. Iedere keer vond ik dat dan best confronterend. Maar nu voelt het eigenlijk heel mooi.
Jaren heb ik haar dagelijks gebeld om te horen hoe ze de dag begon. Dit deed ik ook, omdat ik wist dat mijn moeder niet altijd zo makkelijk leefde sinds mijn vader overleden was. Op gegeven moment was haar oudere broer erg ziek en daar maakte ze zich zorgen over. Daar is het bellen begonnen.
Later waren er steeds andere bezorgde redenen en zo is het bellen gebleven. Het leven was ook lastig voor haar na de dood van mijn vader. Het is voor haar een hele lange rouwperiode geworden en daarna mankeerde ze van alles.
We hebben elkaar niet altijd zo begrepen. Eigenlijk voelde ik me heel lang onbegrepen. Het laatste half jaar van haar leven is dat duidelijk veranderd en daar ben ik heel erg blij mee.
Daarom is de emotie, die ik nu voel, dat ik haar niet kan bellen een hele mooie. Ik wilde haar namelijk bellen om een mooie ervaring van mij met haar te delen. Wie weet delen we die nu ook wel.
Zelf geloof ik niet in leven na de dood of zo. Wel ben ik er van overtuigd, dat we doorleven in de gedachten en gevoelens van de mensen met wie we in het leven een mooie band hebben opgebouwd. Zo heb ik het dus toch gedeeld vandaag met haar.
Het wordt vast een bijzondere dag vandaag.

Steun de actie van Clean Air Nederland!

Clean air Nederland voert actie tegen rookcafés. Dat vind ik een goed plan.
Ik heb zelf altijd 3 dagen flinke last van als ik in een rokerige omgeving ben geweest. Afgelopen jaar kon ik niet naar een nieuwjaarsreceptie en niet naar een verkiezingsavond, omdat daar gerookt werd.
Ik zou ook graag wat rookvrijer op terrassen willen kunnen zitten! Nu lijkt die "frisse" buitenlucht de vrijplaats voor rokers en ik merk steeds meer, dat nietrokers dan maar binnen gaan zitten.
Kortom: vind je schone lucht ook belangrijk en fatsoenlijk naar elkaar? Bezoek dan de site van Clean Air Nederland: http://www.cleanairnederland.nl/

Vredelinghuwelijk

Het is zondag 30 jaar geleden, dat ik, zwaar ongesteld (letterlijk, dat vergeet je nooit) om 9 uur 's morgens met mijn toenmalige vriend, in het huwelijk ben getreden. Zulke dingen zetten me wel aan het denken. Hoe ging dat in die tijd, hoe overwogen was die beslissing, wist ik eigenlijk wel wat ik deed?
Nee, dat wist ik niet weet ik nu, maar dat wist ik toen zeker niet.
We kenden elkaar maar kort. Eigenlijk hadden we elkaar in december voor het eerst gezien, gingen we in februari zoenen en eind mei samenwonen. Hij wilde uit huis, ik moest eigenlijk mijn kamer af en een nieuwe richting zoeken, we waren erg verliefd, dus gingen we samen verder.
Dat samenwonen heeft heel veel problemen gegeven. Ik heb zelfs een adreswijziging teruggekregen van een tante, omdat ze met die "vuiligheid" niets te maken wilde hebben.
Beide ouders waren ook erg verdrietig. Mijn vader noemde het Hokken en "die vent moest me dan maar onderhouden." Dus de studiebijlage zou er niet zijn, als ik weer ging studeren. Mijn moeder was er beslist tegen, maar wist zich geen raad, maar toen we tijdens het verhuizen langskwamen kregen we wel een pak koffie van mee.
Mijn schoonvader kwam op gegeven moment wat schoorvoetend kijken naar ons kamertje van 3 x 3 bij onze Turkse huisbaas. Het heeft ruim 2 maanden geduurd, denk ik, voor zijn moeder kwam. (Nu ik dit schrijf bedenk ik me, dat dat wel eens een heel andere reden kan hebben dan ik toen dacht. Ga ik toch eens navragen)
Met al die tegenstand was mijn drive niet te stuiten. Ik zou er wat van maken en ze laten zien, hoe goed dit voor mij was.
Dus toen de vervangende dienst niet leek te lukken op een manier, die ons samen paste, zijn we getrouwd, mijn lief ging hele dagen werken en mijn eerste jaren studie meefinancieren en ik ging met hem trouwen. Had wel uitgezocht of ik mijn eigen achternaam kon behouden, want die achternaam inleveren vond ik een stap te ver.
De avond tevoren heb ik zijn trui afgebreid, die hij bij ons huwelijk gedragen heeft. Zelf wist ik even niet wat ik aan zou trekken. Het werden mijn witte Dukkies (met wijd uitstaande witte sokken, maar ik had niet anders) onder mijn spijkerbroek. Ook dit deden we dwars tegen alles in op onze manier. Onze manier heeft helaas niet echt de kans gehad, die de liefde die wij voor elkaar voelen verdient. Mijn lief bleek niet "standaard" in elkaar te zitten en daar kan hij niet zo goed mee omgaan, waardoor dit voor mij nog lastiger werd dan het al was. De maatschappij en zijn familie maken het hem nog steeds niet makkelijk daarmee. Voor mij was dat uiteindelijk de reden om anders verder te gaan. Al blijven we altijd samen de ouders van een heel mooi jong.

Het dreigt te lukken

Het was eerst een hele klus voor me dat hardlopen. Maar ja, ik vertrok met 11,5 km per uur merkte ik later. Dat is niet zo slim. hierom heb ik nu netjes een schema van internet geplukt, loop op straat alsof ik achteruit loop, maar....... de conditie en looptijd schieten vooruit. Dus ik doe buiten net of ik gek ben en pas mijn tempo aan aan een beginnende loper. Als ik eerlijk ben, ben ik reuze trots.
Mijn gewicht neemt ook rustigaan wat af, dus het gaat lukken!