Uit de werkkast

Ik heb het afgelopen weekeind grote stappen gezet en ben eigenlijk heel moedig geweest voor mezelf. Ik ben uit de werkkast gekomen. Heb erkend dat ik een partner was van een ??nog niet helemaal?? uit de kast gekomen homo?? bi// man. Ik heb daar diep verdriet van gehad. Ik hield van iemand, maar kon nooit helemaal zijn wie hij nodig had. Eerlijk gezegd durfde ik er niet te erg over te spreken, uit angst voor de realiteit en de gevolgen.
Dat heeft uiteindelijk niet echt geholpen, want het werd voor mij toch de reden van de scheiding. Dat is dan al zo'n ding op zich dat, die andere emotie, vooral doordat die niet echt open ligt, te gemakkelijk door mij geparkeerd is.
Ik merkte zelfs net, toen ik terug las op mijn blog, dat ik ook hier mijn mond ben gaan houden. Mijn blog heb geschoond et cetera.

Dit weekeind was ik namelijk op het hetero weekeind van Orpheus Hulpverlening (http://www.orpheushulpverlening.nl/)
Zomaar de tijd genomen om te accepteren wat ik heb beleefd in mijn eerste relatie.
Zomaar de tijd genomen om het te delen met anderen.
Zomaar de tijd genomen om te accepteren dat dit een deel van mijn leven was en altijd zal blijven.
Een homo komt uit de kast, zijn heteropartner uit de werkkast. In die werkkast is al jaren hard gewerkt om de werkelijkheid voor de wereld te verbloemen en om het echte eigen gevoel niet te hoeven voelen.
In dit soort situaties helpt houden van niet meer. Je hebt ondanks dat houden van beiden een diep gevoel en behoefte waar de ander niet aan kan voldoen.
Het enige wat je op zich zou kunnen doen is eerlijk zijn, maar dat is zo moeilijk als de een aan het ontdekken is of hij/zij echt zo is en de ander alleen maar de boel uit zijn/haar handen weg ziet glijden.
De ontdekker heeft het ook lastig. Stel je voor: je ontdekt wie je bent, je komt uit de kast  en als je dan al in een hetero relatie zit, ben je tegelijk heel veel dierbaars voor een deel kwijt.....
Durf en moed is er nodig om te blijven praten. Die durf en moed helpen beiden ook. Maar blijkbaar hadden wij die minder.....

Nu kan ik op een goede tijd terug zien. Een tijd waarin we veel onzichtbaar puzzelde met soms zeer heftige gevolgen.

Na het delen in dit weekeind voel ik me completer, rijker, stabieler en gelukkiger. Door diep te praten, maar ook te voelen, te lachen, te zingen, te wandelen en te dansen gaven we onze gevoelens vorm.
Voor wie het kan gebruiken: ga het heteroweekeind van Orpheus Hulpverlening genieten in 2012 en tot die tijd naar de open avonden of wandel mee op 4 juni. Zie de website van Orpheus Hulpverlening. Er zijn er meer zoals jij en ik en dat helpt.

Verwerking gaat in stappen

Iedere keer als je iets meemaakt wat je erg aangrijpt, dan verwerk je het in stappen. De afgelopen maanden heb ik dat goed gemerkt met de verwerking van het overlijden van mijn moeder. Eerst was er in september de dag, waarop ze 80 zou zijn geworden. Daar leefde ze al lang naartoe. Ze had zelfs de zaal in het verzorgingshuis al gereserveerd voor het geplande feest. Daar hield ze van. Met haar hele familie- en vriendenkring bij elkaar. Daarna hebben we in die maand nog met familie en vrienden een H. Mis ter nagedachtenis van haar bijgewoond.
Op 2 november zijn we in de plaats waar ze 50 jaar gewoond heeft naar de Allerzielen H. Mis geweest.Die vrijdag hebben we in het verzorgingshuis, waar ze op het laatst woonde, haar met bewoners, medewerkers onze familie en andere familie van overleden bewoners en medewerkers herdacht. Dat werkt heel reinigend heb ik gemerkt.
In december heb ik eindelijk met mijn zusje het herdenkingplaatje aan onze ouders op een grote steen , die daarvoor staat op de begrafenisplaats in Lelystad, laten bevestigen. Was een sfeervol moment in de sneeuw. Nu rest alleen de administratieve afhandeling en het verwerken.

Het leek dit jaar wel of het missen met de kerst groter was dan vorig jaar. Alles is natuurlijk wat meer tot rust gekomen en dan komt je gevoel naar boven. Het is allemaal prima en mooi gegaan. Maar ik had haar best graag nog langer hier gehad, als dat in een mooie lichamelijk en geestelijk gezonde gesteldheid had gekund. Aan de andere kant zeg ik ook wel eens...... met 51 jaar ben je ook groot genoeg om het zelf te kunnen. Gelukkig hebben ze me goede bagage meegegeven.

Eind november was ik nog even bij de Orpheushulpverlening. Zo'n middag voor de hetero's in of uit relaties met een homo/lesbisch/bisexuele partner. In het gewone leven denk ik dat ik alles een goede en mooie plaats heb gegeven. Op die middag merkte ik weer wat die "strijd"/zoektocht van 23 jaar met mij heeft gedaan en doet. Dus nu overweeg ik toch naar het weekeind van februari te gaan. Aan de ene kant jammer om thuis weg te zijn en aan de andere kant ook voor nu goed om alle losse eindjes de kans te geven om een juiste plaats te krijgen.

Verwerken gaat in stappen  en vraagt tijd......