Hoe zo Interbellum? Stilte voor een wilde storm!

Tsja, las net mijn "Kerststukje" even na. Dat ging over rust en retrospectie. Over Interbellum en ruimte.

Dit bleek een hele andere periode voor mij, dan voor mijn partner.

Na een voor mij heerlijke oud en nieuw met zijn twee. Genietend van elkaar, van de oliebollen van de buurvrouw en later na 12 uur de gezelligheid van onze straat, dacht ik met rust en vertrouwen verder te kunnen op de ingeslagen weg. Op 27-12 een nieuw samenlevingscontract en 2 testamenten voor onze jongens afgesloten, mijn vriend gezonder dan we vreesden, mijn bedrijf dat gaat lopen, onze jongens, die nu samenwonend met hun vriendinnen hun leven vinden, met andere woorden: het zag er in mijn gevoel ontspannen en prettig uit.

Op 1 januari merkte ik dat mijn vriend "wilde lachen met vrouwen tussen 55 en 60 jaar" via Badoo. Hiervoor was hij per mail en telefoon bereikbaar. Ik was wat verrast en confronteerde hem met mijn ontdekking. Eigenlijk niet verwachtend, wat er kwam. Hij wilde weg, eigenlijk al jaren, maar wachtte tot ons huis verkocht was.
Ik leefde in een toneelspel met een toneelspeler en een persoon uit het echte leven.

Verrassing, verbazing, het kan niet waar zijn, verdriet, verscheuring, teleurstelling zorgden voor de rollercoaster waar ik in terecht kwam. Niet wéér scheiden! Na mijn Orpheus relatie niet wéér die hele weg door.

Het is een andere weg voel ik nu. Niet het verdriet van het kwijtraken van mijn gezin, van het kwijtraken van de man waar ik groot mee geworden ben.

Wel het diepe verdriet van wéér niet kunnen vertrouwen. Zoveel gegeven en dit gekregen; wat een levensles.

Met ondersteuning van een eigen coach voor mij, waar ik heel blij mee ben en een mediator voor de onderlinge afspraken loopt ons leven nu.

Het huis wordt leger, meer van mij. Dat voelt deels als opluchting, maar het was door mij niet zo bedoeld. Gelukkig heb ik van de 1ste scheiding geleerd hoe belangrijk het is om je verdriet te durven en  kunnen ervaren. Die les is geleerd.

De plannen zijn er ook wel, maar het is pas zo'n 5 weken verder. Ook al ben een bikkel, dit vraagt tijd. En morgen weer wijsheid en kracht, als mijn 2de ex-vriend weer spullen komt halen .....................

Dit voelt voor mij als: deze les had ik niet hoeven hebben. Ik weet dat ik hierdoor groei. maar zo groot had ik niet hoeven worden. Óf tòch?

Ik voel me verward: van energiek en bevrijd van iets dat er niet bleek te zijn, tot vermoeid en wat lamgeslagen.
Levend vanuit het grote vertrouwen, dat ik het fijn, plezierig en goed blijf hebben. Met inspiratie, hoe dan ook.

Leven vanuit lentemotivatie

Het is vandaag een schitterende dag, die veel lente in zich heeft. Ik heb lekker vrij om te studeren en ben voor ik achter de boeken en de computer kroop eerst met mijn rugzakje in de zon naar de winkels een kwartier verderop gelopen.
Heerlijk om daar zo maar de tijd voor te hebben en te kunnen genieten. Het werkend leven bevalt me goed, maar om straks dit vaker in rust genietend te kunnen opsnuiven ..... lijkt me geen naar vooruitzicht.
Morgen wordt mijn ex 50 jaar. Dus heb ik net een kaartje uitgezocht. Blijft altijd een vreemd jaarlijks gebeuren: een verjaardagskaartje uitzoeken voor je ex. Luchtig, vrolijk, uitstralend dat je elkaar kent en toch met gepaste afstand. Het is weer gelukt. Een vrolijke smilende zonnebloemachtige kaart. Uiteindelijk zijn we bijna de helft van die 50 jaar samen geweest.
Ik had nog meer mijmertijd. Ik zit steeds te bedenken wat ik verder wil gaan doen en het wordt helder. Eerst ga ik wat van die bankpapiertjes verzamelen, dan ga ik weer praten op de open universiteit om toch mijn arbeids- en organisatiepsychologie weer op te pakken. Het coachen en de andere plannen blijven, maar wie weet komt dat proefschrift over vrouwen en werk er ook nog wel. Ik zit nu eenmaal zo in elkaar, dat ik me graag vanuit de basis ontwikkel. Dus ik heb besloten, die weg die zo goed voelde, die door de scheiding en het lopen van het leven wat veranderd is, gewoon weer op te pakken. Het IIAV ga ik in de gaten houden, want daar ga ik uiteindelijk ook nog vele leuke jaren doormaken.
Met dit alles blijf ik bloggen en schrijven en wat daar van komt, dat merk ik wel.
Het geeft mij in ieder geval een goed gevoel en rust in de kop.

Vrouwelijk leiderschap

Gisteren is me een eer te beurt gevallen, waarvan ik nog niet goed weet wat ik er mee ga doen. Ik ben gevraagd om in november op een dag over vrouwelijk leiderschap een training te geven. Nu heb ik in de educatieve wereld en in de trainingen wereld gewerkt, maar als uitgever/marketeer. Mijn laatste training die ik heb gegeven was een cursus bloemschikken in een parascholaire week op mijn middelbare school, waar ik zelf geloof ik niet eens naar toe ben gegaan. Ook heb ik wel warm gelopen met mijn F-jes voetbal team. Dat is het dan ook.
Ik speel met de gedachte om binnen een aantal jaren mijn geld te verdienen met coachen en betaald bestuurswerk in plaats van loondienst. (Natuurlijk bij voorkeur gecombineerd met auteurschap) Dan is het trainen wel een mooie opstap.
Vandaag werd ik ook gevraagd om als gastdocent bij de Ecabo op te treden en ik ga mogelijk een gastcollege geven bij een Hogeschool.........
Word ik toch als een wijze vrouw ervaren nu ik bijna 50 ben? Je zou het haast zeggen.