Verwerking gaat in stappen

Iedere keer als je iets meemaakt wat je erg aangrijpt, dan verwerk je het in stappen. De afgelopen maanden heb ik dat goed gemerkt met de verwerking van het overlijden van mijn moeder. Eerst was er in september de dag, waarop ze 80 zou zijn geworden. Daar leefde ze al lang naartoe. Ze had zelfs de zaal in het verzorgingshuis al gereserveerd voor het geplande feest. Daar hield ze van. Met haar hele familie- en vriendenkring bij elkaar. Daarna hebben we in die maand nog met familie en vrienden een H. Mis ter nagedachtenis van haar bijgewoond.
Op 2 november zijn we in de plaats waar ze 50 jaar gewoond heeft naar de Allerzielen H. Mis geweest.Die vrijdag hebben we in het verzorgingshuis, waar ze op het laatst woonde, haar met bewoners, medewerkers onze familie en andere familie van overleden bewoners en medewerkers herdacht. Dat werkt heel reinigend heb ik gemerkt.
In december heb ik eindelijk met mijn zusje het herdenkingplaatje aan onze ouders op een grote steen , die daarvoor staat op de begrafenisplaats in Lelystad, laten bevestigen. Was een sfeervol moment in de sneeuw. Nu rest alleen de administratieve afhandeling en het verwerken.

Het leek dit jaar wel of het missen met de kerst groter was dan vorig jaar. Alles is natuurlijk wat meer tot rust gekomen en dan komt je gevoel naar boven. Het is allemaal prima en mooi gegaan. Maar ik had haar best graag nog langer hier gehad, als dat in een mooie lichamelijk en geestelijk gezonde gesteldheid had gekund. Aan de andere kant zeg ik ook wel eens...... met 51 jaar ben je ook groot genoeg om het zelf te kunnen. Gelukkig hebben ze me goede bagage meegegeven.

Eind november was ik nog even bij de Orpheushulpverlening. Zo'n middag voor de hetero's in of uit relaties met een homo/lesbisch/bisexuele partner. In het gewone leven denk ik dat ik alles een goede en mooie plaats heb gegeven. Op die middag merkte ik weer wat die "strijd"/zoektocht van 23 jaar met mij heeft gedaan en doet. Dus nu overweeg ik toch naar het weekeind van februari te gaan. Aan de ene kant jammer om thuis weg te zijn en aan de andere kant ook voor nu goed om alle losse eindjes de kans te geven om een juiste plaats te krijgen.

Verwerken gaat in stappen  en vraagt tijd......

En toen dacht ik zo maar weer: "Even mijn moeder bellen."

Net na het aankleden, terwijl ik mijn schoenen aan het aantrekken was, zat ik nog na te genieten van de mooie avond, die ik gisteren beleefd heb.
Ik ben een nieuwe weg ingeslagen en merk steeds meer, dat dit zo goed past en voelt. En wat helemaal mooi is? Het voelt ook voor de ander goed, die ik in de cursus heb. Er was zo'n prachtige constructieve emotie voelbaar in de groep. Zomaar in een klaslokaal met een betonnen muur, zonder dimmer en met een niet brandende kaars.........
Heel automatisch kwam de gedachte bij mij op, dat ik dit mooie gevoel met mijn moeder wilde delen. Ik wilde haar even bellen.... Maar dat kan niet meer. Al bijna een jaar niet meer. Bijna een heel jaar.
Vlak na haar overlijden had ik wel 20 keer per dag het idee om mijn moeder te bellen. Iedere keer vond ik dat dan best confronterend. Maar nu voelt het eigenlijk heel mooi.
Jaren heb ik haar dagelijks gebeld om te horen hoe ze de dag begon. Dit deed ik ook, omdat ik wist dat mijn moeder niet altijd zo makkelijk leefde sinds mijn vader overleden was. Op gegeven moment was haar oudere broer erg ziek en daar maakte ze zich zorgen over. Daar is het bellen begonnen.
Later waren er steeds andere bezorgde redenen en zo is het bellen gebleven. Het leven was ook lastig voor haar na de dood van mijn vader. Het is voor haar een hele lange rouwperiode geworden en daarna mankeerde ze van alles.
We hebben elkaar niet altijd zo begrepen. Eigenlijk voelde ik me heel lang onbegrepen. Het laatste half jaar van haar leven is dat duidelijk veranderd en daar ben ik heel erg blij mee.
Daarom is de emotie, die ik nu voel, dat ik haar niet kan bellen een hele mooie. Ik wilde haar namelijk bellen om een mooie ervaring van mij met haar te delen. Wie weet delen we die nu ook wel.
Zelf geloof ik niet in leven na de dood of zo. Wel ben ik er van overtuigd, dat we doorleven in de gedachten en gevoelens van de mensen met wie we in het leven een mooie band hebben opgebouwd. Zo heb ik het dus toch gedeeld vandaag met haar.
Het wordt vast een bijzondere dag vandaag.

Steun de actie van Clean Air Nederland!

Clean air Nederland voert actie tegen rookcafés. Dat vind ik een goed plan.
Ik heb zelf altijd 3 dagen flinke last van als ik in een rokerige omgeving ben geweest. Afgelopen jaar kon ik niet naar een nieuwjaarsreceptie en niet naar een verkiezingsavond, omdat daar gerookt werd.
Ik zou ook graag wat rookvrijer op terrassen willen kunnen zitten! Nu lijkt die "frisse" buitenlucht de vrijplaats voor rokers en ik merk steeds meer, dat nietrokers dan maar binnen gaan zitten.
Kortom: vind je schone lucht ook belangrijk en fatsoenlijk naar elkaar? Bezoek dan de site van Clean Air Nederland: http://www.cleanairnederland.nl/

Vredelinghuwelijk

Het is zondag 30 jaar geleden, dat ik, zwaar ongesteld (letterlijk, dat vergeet je nooit) om 9 uur 's morgens met mijn toenmalige vriend, in het huwelijk ben getreden. Zulke dingen zetten me wel aan het denken. Hoe ging dat in die tijd, hoe overwogen was die beslissing, wist ik eigenlijk wel wat ik deed?
Nee, dat wist ik niet weet ik nu, maar dat wist ik toen zeker niet.
We kenden elkaar maar kort. Eigenlijk hadden we elkaar in december voor het eerst gezien, gingen we in februari zoenen en eind mei samenwonen. Hij wilde uit huis, ik moest eigenlijk mijn kamer af en een nieuwe richting zoeken, we waren erg verliefd, dus gingen we samen verder.
Dat samenwonen heeft heel veel problemen gegeven. Ik heb zelfs een adreswijziging teruggekregen van een tante, omdat ze met die "vuiligheid" niets te maken wilde hebben.
Beide ouders waren ook erg verdrietig. Mijn vader noemde het Hokken en "die vent moest me dan maar onderhouden." Dus de studiebijlage zou er niet zijn, als ik weer ging studeren. Mijn moeder was er beslist tegen, maar wist zich geen raad, maar toen we tijdens het verhuizen langskwamen kregen we wel een pak koffie van mee.
Mijn schoonvader kwam op gegeven moment wat schoorvoetend kijken naar ons kamertje van 3 x 3 bij onze Turkse huisbaas. Het heeft ruim 2 maanden geduurd, denk ik, voor zijn moeder kwam. (Nu ik dit schrijf bedenk ik me, dat dat wel eens een heel andere reden kan hebben dan ik toen dacht. Ga ik toch eens navragen)
Met al die tegenstand was mijn drive niet te stuiten. Ik zou er wat van maken en ze laten zien, hoe goed dit voor mij was.
Dus toen de vervangende dienst niet leek te lukken op een manier, die ons samen paste, zijn we getrouwd, mijn lief ging hele dagen werken en mijn eerste jaren studie meefinancieren en ik ging met hem trouwen. Had wel uitgezocht of ik mijn eigen achternaam kon behouden, want die achternaam inleveren vond ik een stap te ver.
De avond tevoren heb ik zijn trui afgebreid, die hij bij ons huwelijk gedragen heeft. Zelf wist ik even niet wat ik aan zou trekken. Het werden mijn witte Dukkies (met wijd uitstaande witte sokken, maar ik had niet anders) onder mijn spijkerbroek. Ook dit deden we dwars tegen alles in op onze manier. Onze manier heeft helaas niet echt de kans gehad, die de liefde die wij voor elkaar voelen verdient. Mijn lief bleek niet "standaard" in elkaar te zitten en daar kan hij niet zo goed mee omgaan, waardoor dit voor mij nog lastiger werd dan het al was. De maatschappij en zijn familie maken het hem nog steeds niet makkelijk daarmee. Voor mij was dat uiteindelijk de reden om anders verder te gaan. Al blijven we altijd samen de ouders van een heel mooi jong.

Het dreigt te lukken

Het was eerst een hele klus voor me dat hardlopen. Maar ja, ik vertrok met 11,5 km per uur merkte ik later. Dat is niet zo slim. hierom heb ik nu netjes een schema van internet geplukt, loop op straat alsof ik achteruit loop, maar....... de conditie en looptijd schieten vooruit. Dus ik doe buiten net of ik gek ben en pas mijn tempo aan aan een beginnende loper. Als ik eerlijk ben, ben ik reuze trots.
Mijn gewicht neemt ook rustigaan wat af, dus het gaat lukken!

Zo groot hoef ik niet te worden

Herkennen jullie mijn kreet: "Zo groot hoef ik niet te worden!"
Natuurlijk wil ik mij ontwikkelen en ik besef me heel goed dat dit het beste gaat door dwars door het leven heen te gaan. Maar dan is het nog niet altijd makkelijk.
Gisteren was ik bij een buurman op bezoek, die via het bloedgeven aan de bloedbank erachter kwam dat hij darmkanker heeft met uitzaaïngen in de longen. Super vervelend. Dat wil je nooit horen en al helemaal niet als je nog meiden rond de 20 hebt. Het is nu afwachten of de chemo doet wat hij zou kunnen doen. De buren gaan er heel open, realistisch, maar ook stoer mee om.
Daar ben ik natuurlijk even langs geweest. Op zulke momenten denk ik ook: "Zo groot had ik niet hoeven worden".
Door het verkeerde weefsel in het been van  mijn zoon stond 7 jaar terug ons leven op zijn kop. Nu lijkt het rustig, maar we zitten nog vol in de controle jaren. Het leven is gewoon nooit meer zo vanzelfsprekend als daarvoor.
Hierdoor kun je je wel inleven in de zorgen van anderen. Dit is zeker waardevol. Maar toch: "Zo groot had ik niet hoeven worden".

Het lekt bij de loodgieter!

Goede bedoelingen had ik al heel het jaar. Resultaat: 2 kilo erbij en minder fit dan de bedoeling. Oké er was een tennisarm en er zijn nog veel meer excuses. Maar toen ik vandaag op een informatieve bijeenkomst was, die aan het einde werd toegesproken door een bekende man voor mij, wist ik het zeker. Hij stond daar in een vertegenwoordigende functie met vet haar, een hele dikke buik en een verkreukt pak.
Ik ergerde me, maar als ik eerlijk was, was dat vooral aan mezelf. Ik maak nota bene trainingen waar mensen kracht uit hun verleden meenemen om de huidige plannen te realiseren. Ik barst van de positieve herinneringen om te realiseren wat ik nu wil.
Kortom: gaan. Nadat ik de zaal uitkwam voelde ik dat het lekker weer was. Ik had vandaag al een half uur gewandeld en 22 km gefietst. Nu heb ik net een half uur looptraining en 15 minuten cooling down gedaan. En ja... ik heb voor het middageten en voor het avondeten echt trek gehad.

Het is nog niet te ver in 2010 om de gewenste verandering te realiseren. Kom op Kerensa!