Vredelinghuwelijk

Het is zondag 30 jaar geleden, dat ik, zwaar ongesteld (letterlijk, dat vergeet je nooit) om 9 uur 's morgens met mijn toenmalige vriend, in het huwelijk ben getreden. Zulke dingen zetten me wel aan het denken. Hoe ging dat in die tijd, hoe overwogen was die beslissing, wist ik eigenlijk wel wat ik deed?
Nee, dat wist ik niet weet ik nu, maar dat wist ik toen zeker niet.
We kenden elkaar maar kort. Eigenlijk hadden we elkaar in december voor het eerst gezien, gingen we in februari zoenen en eind mei samenwonen. Hij wilde uit huis, ik moest eigenlijk mijn kamer af en een nieuwe richting zoeken, we waren erg verliefd, dus gingen we samen verder.
Dat samenwonen heeft heel veel problemen gegeven. Ik heb zelfs een adreswijziging teruggekregen van een tante, omdat ze met die "vuiligheid" niets te maken wilde hebben.
Beide ouders waren ook erg verdrietig. Mijn vader noemde het Hokken en "die vent moest me dan maar onderhouden." Dus de studiebijlage zou er niet zijn, als ik weer ging studeren. Mijn moeder was er beslist tegen, maar wist zich geen raad, maar toen we tijdens het verhuizen langskwamen kregen we wel een pak koffie van mee.
Mijn schoonvader kwam op gegeven moment wat schoorvoetend kijken naar ons kamertje van 3 x 3 bij onze Turkse huisbaas. Het heeft ruim 2 maanden geduurd, denk ik, voor zijn moeder kwam. (Nu ik dit schrijf bedenk ik me, dat dat wel eens een heel andere reden kan hebben dan ik toen dacht. Ga ik toch eens navragen)
Met al die tegenstand was mijn drive niet te stuiten. Ik zou er wat van maken en ze laten zien, hoe goed dit voor mij was.
Dus toen de vervangende dienst niet leek te lukken op een manier, die ons samen paste, zijn we getrouwd, mijn lief ging hele dagen werken en mijn eerste jaren studie meefinancieren en ik ging met hem trouwen. Had wel uitgezocht of ik mijn eigen achternaam kon behouden, want die achternaam inleveren vond ik een stap te ver.
De avond tevoren heb ik zijn trui afgebreid, die hij bij ons huwelijk gedragen heeft. Zelf wist ik even niet wat ik aan zou trekken. Het werden mijn witte Dukkies (met wijd uitstaande witte sokken, maar ik had niet anders) onder mijn spijkerbroek. Ook dit deden we dwars tegen alles in op onze manier. Onze manier heeft helaas niet echt de kans gehad, die de liefde die wij voor elkaar voelen verdient. Mijn lief bleek niet "standaard" in elkaar te zitten en daar kan hij niet zo goed mee omgaan, waardoor dit voor mij nog lastiger werd dan het al was. De maatschappij en zijn familie maken het hem nog steeds niet makkelijk daarmee. Voor mij was dat uiteindelijk de reden om anders verder te gaan. Al blijven we altijd samen de ouders van een heel mooi jong.

Het dreigt te lukken

Het was eerst een hele klus voor me dat hardlopen. Maar ja, ik vertrok met 11,5 km per uur merkte ik later. Dat is niet zo slim. hierom heb ik nu netjes een schema van internet geplukt, loop op straat alsof ik achteruit loop, maar....... de conditie en looptijd schieten vooruit. Dus ik doe buiten net of ik gek ben en pas mijn tempo aan aan een beginnende loper. Als ik eerlijk ben, ben ik reuze trots.
Mijn gewicht neemt ook rustigaan wat af, dus het gaat lukken!

Zo groot hoef ik niet te worden

Herkennen jullie mijn kreet: "Zo groot hoef ik niet te worden!"
Natuurlijk wil ik mij ontwikkelen en ik besef me heel goed dat dit het beste gaat door dwars door het leven heen te gaan. Maar dan is het nog niet altijd makkelijk.
Gisteren was ik bij een buurman op bezoek, die via het bloedgeven aan de bloedbank erachter kwam dat hij darmkanker heeft met uitzaaïngen in de longen. Super vervelend. Dat wil je nooit horen en al helemaal niet als je nog meiden rond de 20 hebt. Het is nu afwachten of de chemo doet wat hij zou kunnen doen. De buren gaan er heel open, realistisch, maar ook stoer mee om.
Daar ben ik natuurlijk even langs geweest. Op zulke momenten denk ik ook: "Zo groot had ik niet hoeven worden".
Door het verkeerde weefsel in het been van  mijn zoon stond 7 jaar terug ons leven op zijn kop. Nu lijkt het rustig, maar we zitten nog vol in de controle jaren. Het leven is gewoon nooit meer zo vanzelfsprekend als daarvoor.
Hierdoor kun je je wel inleven in de zorgen van anderen. Dit is zeker waardevol. Maar toch: "Zo groot had ik niet hoeven worden".

Het lekt bij de loodgieter!

Goede bedoelingen had ik al heel het jaar. Resultaat: 2 kilo erbij en minder fit dan de bedoeling. Oké er was een tennisarm en er zijn nog veel meer excuses. Maar toen ik vandaag op een informatieve bijeenkomst was, die aan het einde werd toegesproken door een bekende man voor mij, wist ik het zeker. Hij stond daar in een vertegenwoordigende functie met vet haar, een hele dikke buik en een verkreukt pak.
Ik ergerde me, maar als ik eerlijk was, was dat vooral aan mezelf. Ik maak nota bene trainingen waar mensen kracht uit hun verleden meenemen om de huidige plannen te realiseren. Ik barst van de positieve herinneringen om te realiseren wat ik nu wil.
Kortom: gaan. Nadat ik de zaal uitkwam voelde ik dat het lekker weer was. Ik had vandaag al een half uur gewandeld en 22 km gefietst. Nu heb ik net een half uur looptraining en 15 minuten cooling down gedaan. En ja... ik heb voor het middageten en voor het avondeten echt trek gehad.

Het is nog niet te ver in 2010 om de gewenste verandering te realiseren. Kom op Kerensa!

Schitteren op de top van Texel

Van de zomer was ik weer even genieten op Texel. Dit jaar konden we ook de vuurtoren beklimmen. Nou ben ik niet zo'n held daarin. Toen ik veel jonger was, hebben we met het gezin eens de St. Jan in Den Bosch beklommen. Dat wil zeggen. Zij hebben hem bedwongen en ik ben voor de laatste trap gestopt. Ik kon het uitzicht al bijna zien, maar durfde die metalen trap niet op.
Ik ben toen alvast alleen teruggegaan. Dat was achteraf dapperder dan doorklimmen. Precies toen ik bij de grote klokken was, ik liep daar heel alleen, begonnen ze te luiden. Ik dacht dat ik het bestierf. Schrok me helemaal wild. Sindsdien krijgt niemand me eigenlijk meer zo'n soort toren in.
Maar kortgeleden stonden we voor de vuurtoren van Texel in Cocksdorp. Opeens bedacht ik, dat ik het gewoon ging doen. Én ik heb het gedaan. Heb er zelfs van genoten. Het was in de week, dat de leider van het Georgische verzet van Texel werd begraven/gecremeerd. Om de oude vuurtoren is een nieuwe gebouwd en op "4" kun je de kogelgaten van het gevecht in 1945 nog in de oude muur zien. Heel indrukwekkend. Ook het uitzicht trouwens.
Terug op "1" waren er souvenirs. Nu ben ik daar normaal niet zo van. Maar dat schuddingetje..... ik heb er nog nooit een gehad. Geen kerst met sneeuw of wat dan ook. Deze is met glitters, stralend dus. Dat paste bij mijn gevoel, toen ik boven stond. Dus ik heb hem meegenomen, om het stralende gevoel vast te houden.

Evenwicht hersteld

Soms denk je, heb ik gemerkt, dat je lekker in je vel zit en kom je er later achter, dat dat toch niet zo heel erg het geval was. Dat is op zich niet erg, want dan moet je nu eenmaal even door een stukje leven heen.
De afgelopen jaren, soms denk ik 7 en soms denk ik, nou 7, waren het er niet meer?, waren heftig.
Steeds als ik dacht, dat ik tot rust kon komen, had het leven weer iets anders voor mij in petto. Dat verrijkt en leert etc. Klopt helemaal. Aan de andere kant is een periode van iets meer evenwicht en rust, goed voor de rijping van geest en mens.
Wat ik persoonlijk tot gisteren nog al vervelend vond, is dat je het aan mijn  lichaam ook kunt zien, dat het "even zwaar" was. Mijn lichaam wordt dat dan ook. [Hier helpt de overgang dan ook nog eens een handje aan mee.]
Sinds gisteren denk ik daar anders over. Momenteel maak ik een innerlijke rijping door, waar ik erg blij van ben. Hierdoor ben ik meer tevreden met mijn lichaam en geest. Blijkbaar kom ik, tot nu toe, zware tijden sterk door, door iets minder goed naar mijn "voldane gevoel" te luisteren. Maar............... de tijden zijn veranderd en mijn gevoel en wijsheid ook.
Het wordt nu tijd om de, achteraf gezien, een jaar te vroeg opgedane kennis vanuit mijn online cursus om af te vallen vanuit aandachtigheid te gaan toepassen. Ik voel dat het gaat lukken en dan ben ik weer een stap verder. Ik zie er naar uit.

Het leven is leuk én ...... ik geniet ervan.

Herdenking, bevrijding en daarna

In deze tijd van bewust nadenken over vele aspecten van het leven wordt in mijn beleving het verleden en de lessen die we er uit kunnen trekken, doorgetrokken naar het heden en de toekomst.
Vaak moet ik denken aan het verhaal van mijn oma. In het begin van WOII in Nedereland was er een plan om de dijken in Nederhorst den Berg door te prikken. Daarom moesten ze allemaal de volgende dag op Crailo verzamelen en zou iedereen naar de kop van Noord Holland verplaatst worden.
Het gezin van mijn oma bestond toen uit een vader en moeder en ik denk 12 kinderen. Oma was erop voor bereid dat ze niet bij elkaar bleven, want waar laat je zo'n club. Maar uiteindeljk hebben ze opvang gevonden in een feestzaal bij elkaar. Die nacht heeft ze voor iedereen rugzakken gemaakt, uit oude lakens, waarin ze spullen. Ook trok ze ieder kind drie stel kleding aan. De dijken zijn niet doorgeprikt en na enige tijd keerden ze huiswaarts. Hoe anders had het leven van het gezin kunnen verlopen door de oorlog. En dit is voor wat anderen beleefden in WOII dan nog maar een heel licht oorlogsvoorbeeld.

Er zijn heel veel verhalen over Oma en haar gezin te vertellen over de oorlog. Toen zij later ver in de tachtig boeken luisterde, had ze pas de tijd om zich te realiseren hoeveel vrouwen met haar in die oorlog dagelijks haar strijd streden voor het dagelijks bestaan van haar gezin.

Nog niet zolang geleden heb ik zelf het boek van Fout geboren van Bas Kromhout gelezen. Voor mij werd toen pas echt invoelbaar hoe lastig het is om na zo'n oorlog de samenleving weer op te bouwen. Sinds die tijd realiseer ik me steeds meer hoe oorlog ook op dit moment vele gezinnen en samenlevingen ontwricht en hoe lang het kan duren voor er weer een "normale" samenleving is.

Daarom is belangrijk, ook in het klein, aan damage control te doen. Maar niet tegen elke prijs. Want iedereen heeft recht op een fair en goed leefbaar leven, zolang dit niet ten koste gaat van een ander!