Leven gaat goed in volle vaart

Juist nu ik dacht de rust in mijn baan te (her)vinden komt er een kans langs, die ik, als hij doorgaat, niet kan laten lopen. Dit gaat alleen mijn hele leven omgooien.

Ik heb weleens gezegd dat vrouwen pas een uitdaging durven te accepteren wanneer ze 100% zeker weten dat ze hem aankunnen.

Nou ik heb de laatste week bewezen ook zo in elkaar te zitten. Natuurlijk heb ik daar goede verklaringen voor, maar ..... het is duidelijk herkenbaar vrouwen gedrag.

Thuis zijn we druk met de voorbereidingen op de veranderingen. Daar krijg je dan zo'n zin in, dat ik niet hoop dat het niet doorgaat.

Ik kan een tussenregelingen op mijn werk treffen naar het schijnt............

Nog 2 weken en dan is het duidelijk. Hier zal ik er wel wat over schrijven, maar ik krijg dan ook een ander blog. Vanuit mijn functie.

De keuken is nu door Martin gestript. Volgende week komt de nieuwe. Dus het is rommelig en druk, maar dat hebben we vanmiddag naar zeer gezellig om veranderd.

Het gaat hier heerlijk.

Vrouwen en de ijsklif, het plafond ..... of gaat het om kúnnen kiezen?

De internationale vrouwendag is er weer bijna en verder was ik van de week weer in mijn vrouwenstuurgroep. Er worden overal boeiende gesprekken gevoerd en ik neem er gelukkig ook zelf veel aan deel. Het is niet zo dat ik hierin alleen toeschouwer ben, want het gaat ook over mij. Het gaat zeker over mij.
Het beeld, de brainwave, die op mijn zevende op die ochtend mijn leven richting gaf, heeft daar alles mee te maken.
Ik woonde in Weesp, moet ongeveer zeven zijn geweest en ik liep van huis naar school. Dat was een veilige route, want ik kon onder de zgn. poortjes door naar school en hoefde slechts een straatje over en daar was begeleiding bij.
In een u vorm stonden de driehoog flats waarin wij woonden met er tussenin heerlijke speelruimte.
Ik keek om en zag mijn moeder met de zwabber op het balkon staan. Het was alsof je overal de moederswiliswet kon horen met de tsjatsjatsja groentenman...... Iedere vrouw had dat aan, haalde melk op "de trap" bij een melkboer die met een bus melk kwam, de buurvrouw bestelde bleu bant, de melk werd gekookt en de room met suiker werd zorgvuldig onder de kinderen verdeeld....... H E T W A S Z O O O B E N A U W E N D!!
Ik keek dus om en zag mijn moeder met die zwabber. Overal stonden moeders met zwabbers op de balkons. Ik wist het. Dát werd niet mijn leven.

Mijn vader zei wel eens:"Waar wij als vakbondmannen jaren voor hebben gestreden, dat gooien jullie feministes, met jullie wens om te werken, allemaal weg. Daar krijg je spijt van."

Pa, je bent al jaren dood. Je hebt me met je opmerkingen wel bewust gemaakt, maar ik geniet van het werken. Ik werk nu uit eigen keus 40 ipv 36 uur. Het is fijn om te doen. Vandaag was ik thuiswerken en ik liep tussendoor even naar buiten. Dat tempo is zo anders dan in het weekeind. Voor mijn gevoel komt er vast een moment waarop ik van dat tempo geniet. Maar dat is nu nog niet zo.

Het is heerlijk rustig voor me om er alle werkdagen te zijn. Het is echt anders om fulltime of parttime te werken. Ik ben er ook steeds meer van overtuigd, dat het goed is voor de plek van de vrouw in de maatschappij wanneer alle vrouwen, minimaal een aantal jaren na hun dertigste fulltime én als kostwinner werken. Dat is anders. Je onderhandelt anders. Je werkt anders. Het voelt anders. Ook die verantwoordelijkheid voor het gezinsbrood op de plank. Dát gaat mijnsinziens gelijkheid geven.

Natuurlijk in combinatie met de meer zorgende man.

Ik ben er van overtuigd, dat als je verandering wilt, dan zul je hem zelf moeten veroorzaken!

Leven vanuit lentemotivatie

Het is vandaag een schitterende dag, die veel lente in zich heeft. Ik heb lekker vrij om te studeren en ben voor ik achter de boeken en de computer kroop eerst met mijn rugzakje in de zon naar de winkels een kwartier verderop gelopen.
Heerlijk om daar zo maar de tijd voor te hebben en te kunnen genieten. Het werkend leven bevalt me goed, maar om straks dit vaker in rust genietend te kunnen opsnuiven ..... lijkt me geen naar vooruitzicht.
Morgen wordt mijn ex 50 jaar. Dus heb ik net een kaartje uitgezocht. Blijft altijd een vreemd jaarlijks gebeuren: een verjaardagskaartje uitzoeken voor je ex. Luchtig, vrolijk, uitstralend dat je elkaar kent en toch met gepaste afstand. Het is weer gelukt. Een vrolijke smilende zonnebloemachtige kaart. Uiteindelijk zijn we bijna de helft van die 50 jaar samen geweest.
Ik had nog meer mijmertijd. Ik zit steeds te bedenken wat ik verder wil gaan doen en het wordt helder. Eerst ga ik wat van die bankpapiertjes verzamelen, dan ga ik weer praten op de open universiteit om toch mijn arbeids- en organisatiepsychologie weer op te pakken. Het coachen en de andere plannen blijven, maar wie weet komt dat proefschrift over vrouwen en werk er ook nog wel. Ik zit nu eenmaal zo in elkaar, dat ik me graag vanuit de basis ontwikkel. Dus ik heb besloten, die weg die zo goed voelde, die door de scheiding en het lopen van het leven wat veranderd is, gewoon weer op te pakken. Het IIAV ga ik in de gaten houden, want daar ga ik uiteindelijk ook nog vele leuke jaren doormaken.
Met dit alles blijf ik bloggen en schrijven en wat daar van komt, dat merk ik wel.
Het geeft mij in ieder geval een goed gevoel en rust in de kop.