Volle Maan en lente in zicht!

Het is heerlijk om de tintelingen te voelen die dit soort dagen geven. De maan staat vol aan de hemel en de lente is in alles te ruiken. Het leven gaat makkelijker, of soms juist lastiger. omdat je geen zin hebt in de dingen die moeten.
In mei ga ik naar Bristol las ik! Ben nog nooit in Engelnad of Ierland geweest, maar het gaat gebeuren. Ik verheug me er enorm op.
Op zulke momenten merk je dat werken toch wel hele aantrekkelijke kanten kan hebben!

Vrouwelijk leiderschap

Gisteren is me een eer te beurt gevallen, waarvan ik nog niet goed weet wat ik er mee ga doen. Ik ben gevraagd om in november op een dag over vrouwelijk leiderschap een training te geven. Nu heb ik in de educatieve wereld en in de trainingen wereld gewerkt, maar als uitgever/marketeer. Mijn laatste training die ik heb gegeven was een cursus bloemschikken in een parascholaire week op mijn middelbare school, waar ik zelf geloof ik niet eens naar toe ben gegaan. Ook heb ik wel warm gelopen met mijn F-jes voetbal team. Dat is het dan ook.
Ik speel met de gedachte om binnen een aantal jaren mijn geld te verdienen met coachen en betaald bestuurswerk in plaats van loondienst. (Natuurlijk bij voorkeur gecombineerd met auteurschap) Dan is het trainen wel een mooie opstap.
Vandaag werd ik ook gevraagd om als gastdocent bij de Ecabo op te treden en ik ga mogelijk een gastcollege geven bij een Hogeschool.........
Word ik toch als een wijze vrouw ervaren nu ik bijna 50 ben? Je zou het haast zeggen.

Seminar Voedselbank

Gisteren hebben een aantal studenten van een Hogeschool bij Amsterdam voor hun studie een seminar over de voedselbank georganiseerd. Ik had de eer om daarvoor uit genodigd te worden. Het was duidelijk met enthousiasme voorbereid en in elkaar gezet. Voorzien van een ontspannende noot door de ingehuurde dagvoorzitter en twee toneelspelers.
Maar het zette zeker ook aan het denken: wie komen daar, hoe is hun leven, wat is de meerwaarde van de voedselbank, naast dat ze voedsel krijgen?
Het wordt zichtbaar. De geisoleerheid van armoede, in ons rijke land, wordt opgeheven, doordat de mensen uit hun huizen komen. Dat is me naast de praktische hulp om de administratie op orde te krijgen met of zonder maatje, wat me het meeste bij is gebleven.
Ik bedacht me op de terugweg ook, hoe weinig tijd wij ons zelf ook gunnen om eens echt na te denken over alles wat om ons heen gebeurt................
Deze studenten , die dit allemaal studeren naast hun dageljkse baan waarvoor hulde, hebben ons op veel getracteerd!

Vrije tijd

Ik werk graag en op het moment best veel uren. Dat doe ik met plezier en drive. helemaal nu ik weet dat mijn zoon echt in de molen zit voor zijn operatie, de anasthesie invulformulieren zijn binnen, voel ik hoe belangrjk het is om zorgvuldig met mijn vrije tijd om te gaan.
Zingen is altijd een soort oerbehoefte van me. Samen met andere(n) (Vrouwen) zingen is extra leuk. Maar als de chemie met de dirigent er niet is, de dirigent niet leidt en het bestuur niet betuurt is de lol snel weg. Daarnaast zit ik al in een bestuur met wat dynamiek..... Rust is ook ontspanning. Dus vandaag is de kogel door de kerk..... Geen koor meer....ff

Kerst is zingen

Zondag 23 december had wij ons kerstconcert in Huize Brugchelen, te 's Graveland.
Een voorbereiding die niet ideaal was door de dirigentwisseling, maar met onze goede pianiste en een goed humeur, zouden we ver met onze dirigent komen. Het was lekker om met name oude bekende goed zittende nummers te zitten. Dat helpt je stem op de juiste manier te vinden en te gebruiken. Heerlijk is dat.

Te vroeg, veel te vroeg

Vorige week was een vreemde week. Een zoon van een neef van me is door een vrachtauto verongelukt. Op zijn brommer op weg naar school. 's Morgens waarschuwde zijn vader hem nog voor het donker en de regen. Maar voor mensen die niet uitkijken ......................
Hoe bizar moet het zijn. Je zwaait je kind uit. Wordt gebeld en opgehaald door een politie auto met loeiende sirene. Even lijkt er misschien nog een sprankje hoop.
En dan ........ is er alleen het delen, het voorbereiden, het afscheidnemen. Mooi, thuis, begrafenis etc.
Het houdt wel op, terwijl het juist niet ophoudt.
Daar sta je dan zelf, in het besef, want een geluk bij een ongeluk, je eigen kind heeft. Hoop je. Daardoor voel je een heeeel klein beejte, wat je neef en zijn vrouwen moeten voelen. Zo maar anders, onomkeerbaar, voor altijd anders, nooit meer hetzelfde.

Mijn vaders raad is niet aangekomen

Toen ik een jaar of zeven was, wist ik zeker dat ik niet het leven wilde lijden dat mijn moeder, en vele vrouwen met haar indertijd, leidde. Als ik naar school ging stond Moeder's Wil is Wet overheersend aan, met inderdaad de "tsja tsja tsja wat zullen we eten" groetenman etc etc. De melkboer kwam de melk in bussen brengen waar mijn moeder dan een melkkoker vol melk van kocht. Die werd direct gekookt en het was vechten om de room. Als wij naar school gingen stond onze moeder ons uit te zwaaien, terwijl ze de zwabber stond uit te "draaien". (Ja hoe zou je dat anders moeten noemen) Het was bij mijn vriendinnen, die ik onderweg naar school ophaalde, niet anders. Het enige andere verhaal van vrouwen dat ik kende, was onze buurvrouw die in haar huwelijk werkte tot de kinderen er waren en de verhalen van de 2 ongehuwde vriendinnen van mijn moeder. Maar die levensverhalen vond ik ook niet aantrekkelijk. Ik heb me echt op zeven jaar afgevraagd of ik voor zo'n leven hier was? IK DACHT HET NIET.
WAT DAN WEL?
Ja dat wist ik ook niet. Jaren heb ik eerst alles gedaan wat in ieder geval niet standaard was. Om zo te zoeken naar MIJN leven. Ik wilde in ieder geval werken. (Niet op kantoor dacht ik, want dat leek me pas echt saai) Ik wilde zelf mijn kost verdienen en mijn leven bepalen. Maar dat wilde ik niet persé alleen. Hoe?
In mijn pubertijd en vlak daarna heb ik urenlange discussies met mijn vader hierover gevoerd.
Hij was een vakbondsman en vertelde me telkens weer, dat hij, en velen met hem, niet voor niets gestreden hadden voor het feit dat de man het geld kon verdienen, zodat de vrouw rustig het huishouden kon doen en de kinderen verzorgen. Hij waarschuwde me steeds, dat als "wij feministen" zo door zouden gaan, de vrouwen wél moesten werken voor het dagelijks brood, want die kansen zouden de werkgevers niet laten lopen.

Ik werk nu op mijn verzoek 40 ipv onze fulltime week van 36 uur. Heerlijk vind ik dat. Het is druk, maar dat kan ik best nog een tijdje hebben. Ik werk er gemiddeld 60 uur per week. Maar het doet me zo'n plezier.... én ik eet er lekker van.

Ook denk ik, dat als vrouwen, net als ik, echt willen deelnemen aan onze maatschappij, fulltime werken daarbij hoort. Niet persé alle jaren, dat zouden mannen ook niet hoeven van mij, maar toch wel een behoorlijk aantal. Als je het doet, merk je hoe leuk dat is/kan zijn.

In mijn scheiding heb ik extra gemerkt hoe heerlijk het is om die centen zelf binnen te brengen. Je partner uit te kopen en niet zelf uitgekocht te worden. Dat is echt wel te combineren met enthousiast moederschap. Want er is één ding, dat ik me nooit laat afnemen: mijn moederschap. Dat hoort bij mij. Gelukkig heb ik het organisatievermogen, de energie, mijn intuïtie en gevoel om veel aan te kunnen.

Gevolg: een heel andere leven dan ik vroeger zag van de vrouwen om me heen. Zelf naar gezocht en ik blijf alertop de kansen die het leven mij kan bieden. Het leven kan heerlijk zijn.