Kwetsbare ouderen

Net naar Netwerk op 2 gekeken over de Kwetsbare ouderen. Dat zit me nu als ik politiek maatschappelijk actief ben ook zo dwars. Als fit mens denk je te weten wat een kwetsbare oudere nodig heeft. Daarbij wordt vanuit het heden gedacht met angst in het lijf voor de eigen toekomst op termijn. Maar heeft zo'n fit beleidmakend mens wel eens de echte rust en tijd genomen om zich in het leven van een Kwetsbare oudere te verdiepen?
Volgens mij gebeurt dat veel te weinig. In het zakenleven, waar men gewoon meer geld kan verdienen door van buiten naar binnen te denken, vanuit de klant te denken etc etc gebeurt het al niet, laat staan elders. We willen met zijn allen graag charitatief goed doen. Maar dan wel op onze manier. Hiermee zorgen we ervoor, dat die mensen, die ook geen zin hebben om om zorg te vragen, het kunnen vragen tot ze een ons wegen. Want de zorg die zij wensen is er gewoon niet. Wij vinden dat het wel anders kan.
Zolang mogelijk thuis wonen en dat liefst zelfstandig klinkt heel mooi. Zolang iemand fit is, gaat dat redelijk. Maar wanneer er gekwakkeld wordt, is het leed niet te overzien. Dan moet je bijna letterlijk zoals mijn moeder eerst ondervoed in het ziekenhuis komen én kinderen hebben die zeggen dat je dit niet nog een keer met thuiszorg gaat opvangen, om in een verzorgingshuis terecht te komen. Niet eens een in je eigen woonplaats, maar gelukkig word je wel goed verzorgd. (Die thuiszorg kan er overigens ook niets aan doen, zij krijgen ook maar die paar centen die we er van de belasting voor over hebben)
En dan leven we in zo'n relatieve welvaart. Volgens mij zijn we ook allemaal alleen bereid om hier meer geld voor vrij te maken, als een van onze ouders een kwetsbare oudere is. Dat is volgens mij niet de oplossing.

Terug naar toen

We zitten nu wel in een drukke levensfase. Als je kinderen hebt ben je druk met je gezin, maar nu zijn het onze ouders die onze zorg verdienen. Het is een levensfase, die vele dimensies kent.

• Je ziet de "gezondheidsresultaten" van je ouders en dit confronteert je met je eigen levensstijl en je genetische kansen. Bij mij beïnvloedt het zeker het zorgen. Steeds als ik mijn moeder zie besef ik, dat ik minstens 5 kilogram moet afvallen en dat me dit niet lukt. Goed ik sport wel en ik ben ook fit, maar mijn gewicht is niet verstandig. De "Denk je slank" cursus en de tijdslijnoefening van NLP van afgelopen zaterdag gaan mij steun bieden, zodat het toch lukt.
• Je ziet, of mist, de visie van je ouders op het leven en hoe ze wel/niet omgaan met de dood. Toen mijn vader, gisteren 21 jaar geleden onverwachts stierf, was dat een hele schok. Zo'n onverwachts overlijden hakt er echt wel in. Maar nu ik de langzame teloorgang van mijn moeder beleef, vraag ik me regelmatig af wat erger is.
• Je bent weer, min of meer noodgedwongen, terug bij je "kerngezin" zou mijn oud professor Faber zeggen. Dit is ook een beleving op zich. Ook direct na het overlijden van mijn oma, ik was toen ook in het verzorgingshuis, kwam de pikorde van het gezin boven. Zover zijn wij nog lang niet. Wat bij ons wel speelt, is dat vroeger Ma van mij meer verlangde dan van de 2 anderen. Dat geeft ze, soms zelfs door ma, nog steeds escapes om niets of minder te doen. Hierbij speelt ook hun inlevingsvermogen een rol in combinatie met het vermogen of het willen geven aan een ander. De partners van mijn broer en zus spelen ook hun rol. De een heeft het moeilijk er mee. Kiest daarom om meer voor de kinderen te zorgen, zodat de ander wegkan. De ander wil alles met zijn allen doen, of dat nou goed is of niet voor mijn moeder én is slechts soms heel gemotiveerd, maar brengt over het hele jaar heen erg weinig. Alle NLP vaardigheden kan ik hier dus gebruiken. Mijn zusje stelde vorige week voor om eea samen door te spreken. Ik heb inmiddels van thuiszorgmedewerkers begrepen, dat dat ook wel handig is, dus ik heb hen nu voorgesteld om vrijdagavond in Den Bosch bijeen te komen. Mij benieuwen! Wie weet leren we het en anders.....