Gepraat (met zoet)

Nou we hebben gepraat! En zelfs vooraf aan tafel een glaasje wijn gedronken. Daarna hebben we eerst allebei ons ding gedaan en rond half tien hebben we bij een kopje thee met iets lekkers (zoet praat beter) een eerste start gemaakt.

Het goede nieuws is: we hebben geen ruzie gemaakt. We hebben, gegeven de situatie, naar elkaar geluisterd. We hebben ook onze standpunten ingenomen. Met name Martin is nogal stellig.

Bovenal werd nogmaals duidelijk, dat de grootste stressfactor de zoon van Martin is. Hij manipuleert Martin, eist dingen van hem die Martin eigenlijk ook niet wil en dreigt met zijn "moordwapen" "ik kom niet meer". En ja, Martin is ziende blind.

Basis is de verziekte verhouding tussen dat jong en beide ouders. En laat hij nu net een studievriend hebben met gescheiden ouders wiens vader wel altijd dingen met hem doet? Die vader heeft geen andere relatie ......... Daarom stonden ze ook zo naar dat tennissen te kijken: mijn trainer met zijn zoon.

Eerst was ik nogal teleurgesteld over het verloop van ons gesprek. Waar is de aandacht voor mijn knuffel- en praatbehoefte?

Vlak voor het naar bed gaan, mijn inzet is dat dit de laatste nacht alleen slapen was, heb ik de proef op de som genomen. Resultaat? De eerste knuffel weer even in de gang voor het slapen gaan. Vanochtend zelfs de gewone "vertrekceremonie" mét kus.

Ik ga het eerst even een kans geven. De winst is, dat extra duidelijk is waar de katalysator voor ellende ligt. Ik heb deze week geleerd, dat gezien de tijd dat dit al bestaat er weinig kans is dat deze katalysator verdwijnt. Mogelijk kan wel door het studeren en het weer wat opbloeien van onze gevoelens de katalysator wat verbleken. Aan mij de vraag of dat voldoende is. Ik ga dit "rustig" meemaken. Blijkbaar voelt dat nog als de moeite waard.

My deepest intent

Begin maart was ik in de buurt van Parijs op een aansprekende leiderschapstraining. Die zorgt ervoor, dat ik me inderdaad steeds meer bewust ben van mezelf en vele zaken, maar dat dwingt me ook tot keuzes die altijd weer meerdere kanten hebben.
Aan het einde van de dagen heb ik mijn deepest intent uitgesproken: to keep the courage to use and develop all the opportunities in myself for myself and all the others around me (this means a large scale of people in the world)
Daar sta ik nog 700% achter. Maar ................ dan moet ik er wat mee doen.
Deze week heb ik griep. De eerste drie dagen had ik het alleen. Daarna had Martin het ook. Het is een echte griep. Dus de eerste dagen had Martin in mijn ogen alle kansen om mij eens lekker te vertroetelen, zoals ik hem dat in de afgelopen jaren heel dikwijls heb (moeten) doen. Ik moet zeggen, het was een teleurstellende ervaring. Als ik die echt tot mij door durf te laten dringen, dan moet ik hier gewoon een einde aan mijn relatie maken. Voor mij is een relatie zonder zoenen, knuffelen, praten en passie geen relatie, ondanks alle andere goede dingen die de relatie biedt.
Het is minder lastig dan de vorige keer, wij hebben geen kind samen. Wel lastig, want Jelle vind het moeilijker dan ik dacht toen ik er iets kleins over losliet. Ik heb Erik alvast ingelicht. Maar het kan nog ff duren. Ik zie het wel even.
Van binnen heb ik besloten. Ik zal een nieuw leven starten. Daar heb ik zin in.